អារម្មណ៍ និងពាក្យទទូចអង្វរពីលោក គង្គ ប៊ុនឈឿន
ខែមករា 27, 2012 មតិ 19
កាលពីអត្ថបទមុន «តើអ្នកនិពន្ធចម្រៀងខ្មែរអស់ក្បាច់ហើយឬនៅ ក្រៅពីស្នេហាប្តូរអាច៍គ្នាស៊ី ប្តូនោមគ្នាផឹកនោះ?» ខ្ញុំឃើញមានប្រតិកម្មខ្លះៗពីអ្នកគាំទ្រ អ្នកកណ្តាល និងអ្នកប្រឆាំង។
ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងលើកយកពាក្យទទូចអង្វរមួយចំនួនរបស់លោក គង្គ ប៊ុនឈឿន ដែលសរសេរក្នុងអត្ថបទមួយមានចំណងជើងថា «ការប្រែប្រួលនៃវិស័យ ភ្លេងចម្រៀងខ្មែរ» ក្នុងសៀវភៅ «ទំនួញប៉ាកកាស្នេហ៏» របស់លោក ផ្ញើរជូនដល់បណ្តាផលិតកម្មសំគិះ អ្នកនិពន្ធដ៏ថ្លៃថ្នូរ អ្នកចម្រៀងឡើងតាមជើងខោ អ្នកធ្វើនំអត់ផ្សៅ និងអ្នកគាំទ្រទាំងឡាយអើយ។
មុននឹងលើកយកពីពាក្យទទូចអង្វររបស់លោក គង្គ ប៊ុនឈឿន ខ្ញុំសូមអនុញ្ញាតបើកវង់ក្រចកបន្តិច រំឮក និងចាប់អារម្មណ៍បន្តិចពីគំនិតលោក វិចិត្រ ដែលសរសេរក្នុងប្លុកលោកថា៖
១) នៅលោកខាងកើត គេនាំគ្នាយំ នៅពេលដែលមេដឹកនាំរបស់គេដូចជា Staline (1953), ម៉ៅ សេទុង (1976), គីម អ៊ីលស៊ុង (1994) និង គីម ជុងអ៊ីល (2011) ស្លាប់ (តែ មិនដឹងថាមែនរឺលេងទេ)
២) ឯលោកខាងលិច គេនាំគ្នាយំ ខ្លះសម្លាប់ខ្លួនទៀត នៅពេលដែលតារាក្នុងដួងចិត្តរបស់គេស្លាប់ រឺ ជួនកាលគ្រាន់តែកាត់សក់ សោះទៅអ៊ីចឹងទៅ
លោកដឹងទេថាសម្តីលោក ធ្វើឲ្យខ្ញុំផ្ទុះសំណើចមែនទែន! លោកពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំលួចសរសើរមែនហើយ ដែលចេះនឹកឃើញប៉ុន្មានឃ្លានេះ។
សូមបិទវង់ក្រចកមកវិញ ហើយខាងក្រោមនេះ ខ្ញុំនឹងលើកយកដោយចន្លោះៗ ពីអារម្មណ៍និងពាក្យទទូចអង្វររបស់លោក គង្គ ប៊ុនឈឿន ដែលមានសេចក្តីដូចខាងក្រោម៖
[ខ្ញុំចំណាយពេលវាយអត្ថបទនេះដើម្បីអ្វី? ក៏សង្ឃឹមថាអ្នកនឹងឆ្លៀតចំណាយពេលអានអត្ថបទដ៏មានខ្លឹមសារនេះដូចគ្នា]
គង្គ ប៊ុនឈឿន៖ មុននឹងរៀបរាប់ពីបទពិសោធន៍ក្នុងការតែងបទភ្លេង ទំនុកច្រៀង ខ្ញុំសូមទាញអារម្មណ៍អស់លោកអ្នកនាងកញ្ញាបន្តិចសិន ដើម្បីឲ្យយល់ពីការប្រែប្រួលនៃវិស័យភ្លេងចម្រៀងខ្មែរ ដែលចូលមកដល់តំណាក់កាលបច្ចុប្បន្ននេះ មានលក្ខណៈគួរឲ្យមោទនភាព ឬព្រួយបារម្មយ៉ាងណាខ្លះ?។
[---] នៅសម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម វិស័យភ្លេងចម្រៀងខ្មែរ សឹងមានការរីកចម្រើនដុះដាលណាស់ ទាំងបូរាណនិងសម័យ ដែលអាចចាត់ទុកថា ជាសម័យកាលស្រស់បំព្រងនៃសិល្បៈវប្បធម៌ខ្មែរលើគ្រប់វិស័យទាំងអស។ ចូលដល់សម័យសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ វិស័យនេះក៏នៅតែរីកចម្រើនខ្លាំងណាស់ដែរ ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែទទួលស្គាល់ដោយរន្ធត់ចិត្តថា អ្វីទាំងអស់បានរលាយបាត់បង់ទៅវិញ យ៉ាងគួរឲ្យសោកស្តាយជាទីបំផុត នៅក្នុងយុគសម័យមួយនៃរបបវាលពិឃាត[---]។
ទោះក្នុងហេតុផលនយោបាយបែបណាក៏ដោយ ក៏រហូតមកទល់ពេលនេះ ខ្មែរគ្រប់គ្នាមានសេរីភាពនឹងស្រែកច្រៀងពេញក្រអូមមាត់ នូវបទចម្រៀងគ្រប់បែបគ្រប់ចង្វាក់ មិនថាមកពីក្រហែងណានោះទេ។
ប៉ុន្តែ ទន្ទឹមនឹងការរស់ឡើងវិញយ៉ាងត្រដាបត្រដួសនេះ [---] មិនមែនគ្រាន់តែឃើញថា នៅតាមទីផ្សារ មានកាស្សែតស៊ីឌីភ្លេងចម្រៀងលក់ព្រោងព្រាត មានកម្មវិធី CONCERT ឬ MUSIQUE ESRADE នៅតាមស្ថានីយ៍ទូរទស្សន៍នានា មានចម្រៀងកាយវិការការ៉ាអូខេ ឬមានមហោស្រពប្រឡងប្រជែងជ្រើសរើសយុវអ្នកចម្រៀងជ័យលាភីនោះ ក៏ចាត់ទុកថាចម្រៀងខ្មែរ បានរីកចម្រើនដុះដាលនោះឡើយ គឺអ្វីៗដែលកំពុងមាននេះ វាគ្រាន់តែជាតម្រូវការខាងស្មារតី កម្សាន្តអារម្មណ៍របស់សង្គមតែប៉ុណ្នោះ។
[---] បើភ្លេងចម្រៀង មិនជារបស់សំខាន់ មិនមែនគ្រាន់តែសម្លេងលោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត ឬអ្នកចម្រៀងល្បីល្បាញដ៏ទៃទៀត ក្រោមតំណក់ទឹកខ្មៅដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់អ្នកនិពន្ធរៀមច្បងទាំងឡាយនោះ មានឥទ្ធិពលអាចរស់នៅក្នុងមនោសញ្ចេតនារបស់អ្នកស្តាប់ខ្មែរ រាប់សិបឆ្នាំរហូតមកទល់ពេលនេះនោះទេ។ ហើយមិនត្រឹមតែធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់ខ្មែរទូទាំងកម្ពុជាកោតសរសើរ ស្ងប់ស្ងែងមិនដាច់ពីមាត់នោឡើយ ថែមទាំងធ្វើឲ្យសិល្បៈករបន្តវេន និងអាជីវករឱកាសនិយមជាច្រើន ឆ្លៀតធ្វើមានធ្វើបានដោយសារតែសម្លេងនិងបញ្ញាញាណរបស់អ្នកចម្រៀង និងអ្នកនិពន្ធរៀមច្បងទាំងនោះទៀតផង។
យើងបានគិតទេ តើក្នុងមួយជីវិតលោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត បទចម្រៀងដែលគាត់និពន្ធផ្ទាល់ និងច្រៀងផ្ទាល់នោះមានប៉ុន្មាន? បទដែលគាត់ច្រៀងតាមគេនិពន្ធនោះមានប៉ុន្មាន? ព្រមទាំងបទដែលគាត់និពន្ធឲ្យអ្នកចម្រៀងស្រីច្រៀងនោះវិញ មានប៉ុន្មានដែរ?។
ហើយតើលោក សុះម៉ាត់ លោក មាសហុកសេង អ៊ឹងណារី អ៊ឹងសុងសឺម តូចតេង លីវតឹក ជាសាវឿន ឌុចគីមហាក់ អ៊ិនយ៉េង មាសសាម៉ន ឬនាង កែវសេដ្ឋា រស់សេរីសុទ្ធា ប៉ែនរ៉ន ហួយមាស ម៉ៅសារ៉េត ឈុនវណ្ណា តារាចោមច័ន្ទ ឈួនម៉ាឡៃ សូសាវឿន និង ពៅវណ្ណរី។ល។ នោះ ច្រៀងបានប៉ុន្មានបទក្នុងម្នាក់ៗ?។
ទន្ទឹមនឹងនោះ តើលោក ពៅស៊ីផូ ភួងបូផា ស្វាយសំអឿ ម៉ាឡៅពី វ៉ោយហូ ម៊ែរប៊ុន ហាស់សាឡន រួមទាំងរូបខ្ញុំ តើបាននិពន្ធបទចម្រៀងអ្វីខ្លះ? ហើយពិសេសជាងនេះទៅទៀត បទចម្រៀងដែលជាព្រះរាជនិពន្ធដោយព្រះបាទសម្តេច ព្រះនរោត្តមសីហនុ នោះមានប៉ុន្មានដែរ?។ [---]
យើងបានឃើញច្បាស់នៅពេលនេះហើយថា ដោយសារការធ្វេសប្រហែសមិនបានគិតគូរ ឬដោយសារប្រទេសជាតិមានកលិយុគវឹកវរ មិនអាចឲ្យយើងមានលទ្ធភាពគិតគូរពីរឿងនេះបាន ទើបបទភ្លេងចម្រៀងដែលចាក់ផ្សាយតាមវិទ្យុ តាមទូរទស្សន៍សព្វថ្ងៃ ឬមានតាមកាស្សែតស៊ីឌី វីស៊ីឌី ចម្រៀងកាយវិការ ការ៉ាអូខេនានា គេសឹងលែងប្រាប់ឈ្មោះអ្នកនិពន្ធដើមអស់រលីងហើយ។ [---] ទោះបទដែលគេបានដឹងច្បាស់ក៏គេមិនផ្សាយដែរ បើផ្សាយគឺផ្សាយតែក្រុមការងារដែលនៅពីមុខឆាកទៅវិញ ដូចជាអ្នកដឹកនាំការសម្តែង អ្នកថត អ្នករៀបសម្រួលបទភ្លេង អ្នកសម្តែងតួ ឬអ្នកបច្ចែកទេសផ្សេងៗ។ល។ ដែលហាក់ដូចជាគ្មានឲ្យតម្លៃអ្វីបន្តិចសោះ ដល់បញ្ញាញាណអ្នកនិពន្ធដើម ដែលជាអ្នកនៅពីក្រោយឆាកបន្តិចសោះ។ [---]
ការពិត ផលកម្រៃដែលបានមកពីការផលិតបទចម្រៀងទាំងនោះ មិនជាច្រើនប៉ុន្មានឡើយ ឯផលចំណេញលើសលុបមែនទែន បែរជាបានទៅលើពួកអ្នកចម្រៀងបន្តវែនឬក្រុមឈ្មួញកណ្តាល ដែលយកទៅផលិតជាកាស្សែត ឬស៊ីឌីចម្រៀងផ្សេងៗទៅវិញ។
[---]មានអ្នកខ្លះយកបទចម្រៀងចាស់មកច្រៀងសារឡើងវិញ ដោយព្យាយាមបំបិទសម្លេងអ្នកចម្រៀងដើមចោល ដើម្បីឲ្យខ្លួនគេល្បីឡើង ព្រមទាំងអួតអាងបន្លែបន្លំក្មេងជំនាន់ក្រោយថា បទទាំងនោះ គេទើបនឹងតែងច្រៀងថ្មីទៅវិញ។
[---]នៅមានការរំលោភសិទ្ធមួយទៀត ដែលគួរឲ្យញាក់សាច់ជាងអ្វីទាំងអស់ ព្រោះវាអាចប៉ះពាល់ដល់សិទ្ធិសញ្ញាអត្តរជាតិនៃកម្មសិទ្ធខាងបញ្ញា[---] គឺការលួចបន្លំយកបទភ្លេងបរទេស ដូចជាបទថៃជាដើម យកមកដូរទំនុកធ្វើជាបទខ្មែរ ហើយធ្វើអាជីវកម្មដាក់លក់ពេញផ្សារ។ [---] ដោយពិតនោះ សិល្បៈបើចង់ឲ្យមានការរីកចម្រើន ត្រូវតែមានការក្រេបជញ្ជក់យកពីនេះពីនោះខ្លះអីចឹងហើយ តែមិនមែនដល់ថ្នាក់លួចយករបស់គេស្រស់ៗមកក្លែងធ្វើជារបស់ឯង ដោយគ្មានការអៀនខ្មាស់យ៉ាងនេះឡើយ។ [---] ត្រង់ណេះហើយ ដែលយើងចង់បញ្ជាក់ថា តើវិស័យភ្លេងចម្រៀងខ្មែរ រីកចម្រើនដូចម្តេចកើត[---]។
ការយកបទខ្មែរ(បទបែបខ្មែរ មិនមែនបកប្រែភ្លេងគេ) ទៅដាក់បញ្ចូលក្នុងខ្សែរភាពយន្តបរទេស [---] គឺជាការវាយបន្ថោកភ្លេងចម្រៀងខ្មែរ កាន់តែទាបទៅៗ ព្រោះយកបទដែលជាផលិតផលវប្បធម៌របស់ខ្មែរនេះ ទៅអបស្ទបវប្បធម៌គេ ជំរុញវប្បធម៌គេឲ្យកាន់តែល្អវិសេសឡើងទៀត ឯវប្បធម៌ឯងធ្លាក់ចុះដល់បាតដាល ដែលជាប្រការគួរឲ្យសោកស្តាយជាទីបំផុត។
ភាពអសកម្មមួយទៀត ដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ដែរ គឺការយកបទចម្រៀងពីមុនមកដូរ PAROLES ពីប្រុសទៅជាស្រី ពីស្រីទៅជាប្រុស។ ការដូរភេទច្រៀងរបៀបនេះ អាចធ្វើឲ្យខុសចុងជួន ខុសន័យ ព្រោះការដូរចុះដូរឡើង ធ្វើឲ្យសម្ភស្សបទដើមកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយ ឈានដល់បាត់បង់ទាំងស្រុង។
[---] ភាគគ្រោតគ្រាតមួយទៀត គឺការយកបទចម្រៀងនោះ ទៅថតជាចម្រៀងកាយវិការការ៉ាអូខេ ដោយមិនបានត្រឹមត្រូវតាមអត្ថន័យដើមរបស់គេ ចង់និយាយថា ធ្វើឲ្យតែបានៗ របៀបជារូបភាពក្បត់ខ្លឹមសារ ឬខ្លឹមសារក្បត់រូបភាព នាំឲ្យខូចតម្លៃបទរបស់អ្នកនិពន្ធដែលខំតាក់តែងនេះ។
ភាពគ្រោតគ្រាតមួយទៀត គឺក្រោយពីការដកស្រង់បទពីក្នុងខ្សែភាពយន្តវីដេអូថៃ មកធ្វើជាចម្រៀងកាយវិការ គេថែមទាំងចម្លងយកកាយវិការក្នុងសាច់រឿងរបស់គេ មកឲ្យតួសម្តែងខ្មែរធ្វើតាមទៀត ដែលធ្វើឲ្យបាត់បង់ចរិតលក្ខណៈ កាយវិការជាខ្មែរអស់រលីង ជាប្រការអាចជះឥទ្ធិពលមិនល្អដល់ប្រពៃណី វប្បធម៌ជាតិយើងទៀតផង។
ខ្លះទៀត មិនត្រឹមតែយកបទគេមកច្រៀងប៉ុណ្នោះទេ គឺខំច្រៀងកាច់សម្លេងអ៊ឺនឲ្យដូចភាសាគេទៀត រហូតដល់ច្រៀងភាសាគេទាំងស្រុង ហើយអួតថាច្រៀងល្អ ច្រៀងដូចសៀមមែន។
[---]
ក្នុងឧត្តមគតិនេះហើយ ដែលខ្ញុំសូមរំលឹកសាជាថ្មី ដល់អ្នកនិពន្ធបទភ្លេង ទំនុកច្រៀងខ្មែរ គួរតែធ្វើយ៉ាងណា បែងចែកគ្នាឲ្យដាច់ស្រឡះនូវអ្វីជារបស់យើង និងអ្វីដែលជារបស់គេ[---]។
ដោយសារតែការដាក់ផលប្រយោជន៍ជាតិ នៅទាបជាងផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននេះហើយ ទើបខេមរជនយើងភាគច្រើន ហាក់ដូចជាភ្លេចអស់នូវមេរៀនប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏ជូរចត់[---]។ សព្វថ្ងៃនេះយើងនាំគ្នារំភើបរីករាយសប្បាយ និងទទួលយកនូវអ្វីៗដែលជារបស់គេ ឲ្យហូររចូលយ៉ាងគំហុក តាមវិញ្ញាណទាំងប្រាំ គឺត្រចៀកស្តាប់របស់គេ ភ្នែកមើលរបស់គេ ច្រមុះហិតក្លិនគេ អណ្តាតទទួលរសជាតិគេ និងដៃជើងខ្លួនប្រាណរុំស្រោបដោយសំភារៈគេទៀត ដូច្នេះយើងមានតែខ្លួនប្រាណប៉ុណ្នោះជាខ្មែរ ឯព្រលឹងសុទ្ធសឹងជារបស់គេ។
ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំនៅតែទទូចអង្វរ សូមឲ្យអ្នកនិពន្ធបទភ្លេង និង ទំនុកច្រៀងខ្មែរគិតយ៉ាងណាខំប្រឹងប្រែង តែងនិពន្ធបទចម្រៀងឲ្យមានពណ៌សម្បុរ និងអត្តសញ្ញាណជាខ្មែរឲ្យបានច្រើន ឲ្យបានសំបូរបែបដូចកាលពីអំឡុងទសវត្សទី៥០ មក ៧០ ដើម្បីរូមចំណែកពង្រឹងខឿនវប្បធម៌ជាតិយើង ឲ្យមានជំហររឹងប៉ឹងឡើងវិញ កុំឆ្ងាញ់តែនឹងយកតាមរបស់គេពេក ក្រែងប្រវត្តិសាស្រ្តមានវិប្បដិសារីជូរចត់ទៅថ្ងៃក្រោយ!។
កុំភ្លេចថា មានតែបទភ្លេងទំនុកច្រៀង ដែលមានអត្តសញ្ញាណជាខ្មែរសុទ្ធសាធនោះទេ ដែលមានតម្លៃខ្ពស់ក្នុងវប្បធម៌ ហើយដែលរស់រានមកដល់សព្វថ្ងៃ ឯបទភ្លេងដែលកញ្ឆក់កណ្តៀតមកពីនាយអាយនោះ រស់បានតែមួយរយៈកាលនៃសុបិនត្រេកត្រអាលប៉ុណ្នោះ!។
***************
ខាងលើនេះសុទ្ធតែជាពាក្យពេចន៍របស់លោក ដែលខ្ញុំបានដកស្រង់យកមកផ្សាយឲ្យអស់លោកជាម្ចាស់ផលិតកម្ម អ្នកនិពន្ធ អ្នកចម្រៀង អ្នកកុពីចម្លងដ៏ប៉ិនប្រសប់ និងអ្នកពាក់ព័ន្ធទាំងអស់បានជ្រួតជ្រាបចូលខួរខ្លះ។ វាល្មមឆ្អែតឆ្អន់ហើយអស់លោក!។
អាច រកជាវបាន តាមបណ្ណាគារ និងតូបសៀវភៅ
អំពីម្ចាស់ប្លក គូទខ្យង
លោកគង្គ ប៊ុនឈឿន មានប្រសាសន៍ត្រូវណាស់។ អនុញ្ញាត្តិអោយខ្ញុំទាញយកតែពីរចំណុចចុះ ដែលខ្ញុំគិតថា អ្នកនិពន្ធសម័យថ្មី នាំអោយមានការអាមាស់ និងអាប់អោនបំផុតគឺ៖
ទី១ ការដូរខ្លឹមសារ Paroles ពីប្រុសទៅស្រី ឬពីបងទៅអូន៖ កំហុសនេះមិនត្រឹមតែធ្វើអោយបាត់អត្ថរស និងអត្ថន័យនៃបទចំរៀងប៉ុណ្ណោះទេ តែនៅថែមទាំងបានជាន់ឈ្លីនូវប្រពៃណី ឬតំលៃស្រ្តីខ្មែរដោយមិនដឹងខ្លួនថែមទៀតផង។ ឧទាហរណ៍ទំនុកច្រៀងថា៖ ពេលបងឃើញអូននាងចុះងូតទឹក… បានន័យថា មនុស្សប្រុសម្នាក់កំពុងតាមលួចមើលនារីក្រមុំៗកំពុងចុះមុជទឹក ដែលនេះគឺជានិស្ស័យមនុស្សប្រុសខិល ដែលតែងតែលួចមើលស្រីៗងូតទឹកនៅមាត់កំពង់ទឹកស្ទឹងឬមាត់ទន្លេ។ ដល់មកកែ Paroles ថ្មីទៅជា៖ ពេលអូនឃើញបងកំពុងងូតទឹក… ស្តាប់ទៅឃើញថា វាមិនដែលមានស្រីក្រមុំណា អាស៎ ដល់ថ្នាក់ដាច់ដាបទៅលួចមើលមនុស្សប្រុសងូតទឹកនោះទេ។ នេះគឺជាការបន្ថោកតំលៃស្រីខ្មែរទូទៅ ដែលអ្នកនិពន្ធបែបនេះ មិនគួរនឹងអត់អោនអោយទេ។
ទី២ ការយកបទបរទេសមកប្រែជាភាសាខ្មែរ ហើយសំដែងកាយវិការតាមបែបវេទនាភ្នែក៖ ខ្ញុំចាំបានថា កាលខ្សែភាពយន្តដ៏ល្បីល្បាញរឿង Titanic មានចំរៀងមួយបទដែលច្រៀងដោយអ្នកចំរៀងស្រីល្បីឈ្មោះក្នុងពិភពលោកគឺ Celine Dion… ដល់ខ្មែរយើងយកបទនេះមកប្រែ និងច្រៀងជាខ្មែរ ហើយឆ្លៀតចំឡងសំដែងកាយវិការទៅទៀត ដោយអោយតួស្រី ឈរត្រដាងដៃនៅលើកូនកាណូតដឹកអ្នកដំណើរភ្នំពេញ សៀបរាប យ៉ាងកន្តុករ៉ុក… ខ្ញុំឃើញហើយ ដូចជាខ្មាស់ខ្លួនឯងជំនួស។ ខ្ញុំគិតថា បើលោក James Carmeron គាត់ឃើញខ្មែរចំឡងស្នាដៃភាពយន្តគាត់ យកមកធ្វើលេងសើចបែបនេះ មិនដឹងជាគាត់យល់ពីខ្មែរយ៉ាងម៉េចដែរទៅ?
អរគុណចំពោះប្រកាសរបស់លោកនេះ។
ហាហាហា……ស្ដាយអត់បានមើលបទ Titanic របស់ខ្មែរ។
យូ យួ សង្ឃឹមថាអ្នកនិពន្ធខ្មែរដែលខំចម្លងតាមគេនោះ ចេះឆ្លៀតតែអ្វីជារបស់ខ្មែរផងចុះ ។ តែបើអោយឈប់ចម្លងតាមគេទាំងស្រុងនោះប្រហែលជា “ប្រដៅក្រពើអោយហែលទឹក”
អ្នកចេះមែនទែនត្រូរត់តត្រុកទៅនៅស្រុកគេ ឯអាអ្នកដែលបាយបិណ្ឌជាបាយបាត្រវិញល្បីកប់ពពក…
ហើយអ្នកនិពន្ធអស្ចារ្យ អ្នកចំរៀងពិរោះ … អស់ហ្នឹង ទៅពួននៅឯណាអស់ទៅ មិនចេញមក?
លោក គង់ ប៊ុនឈឿន ត្រូវរត់ចេញពីប្រទេសដោយសារតែរដ្ឋាភិបាលលោក ហ៊ុន សែន តាមចាប់ខ្លួន ទាក់ទងនឹងការរិះគន់លើរដ្ឋាភិបាលនេះ។
និយាយអ្នកច្រៀងក្មេងៗហ្នឹង នឹកឃើញគាត់ច្រៀងបទអង់គ្លេស អូយ វេទនាម្លេះទេ គេច្រៀងយ៉ាងស្រួល តែលោក សាន ផានិត មកស្រែកចង់ងាប់ ចង់រស់។
គាំទ្រលោកអុំគង្គប៊ុនឈឿន ១០០%
ពិតជាមានន័យខ្លាំងណាស់។ អរគុណដែលបានចែករំលែក។ និយាយដោយត្រង់ទៅ បទចម្រៀងថ្មីៗជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់ផលិតកម្មខ្មែរទាំងអស់សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំរកបទពិរោះមកស្ដាប់សឹងតែមិនបាន។ ចេញបួនប្រាំវ៉ុល ខ្ញុំស្ដាប់ចូលតែពីរ ឬបីបទប៉ុណ្ណឹង។
សារិកាកែវអើយ ស៊ីអីកងៗ ស៊ីផ្លែដំបង ប្រចឹកគ្នាលេង ស្លាបវាចាក់ក្បាច់ មាត់វាធ្វើភ្លេង ប្រចឹកគ្នាលេង លើមែកព្រឹក្សា…
បើតាមគំនិតខ្ញុំគិតថាយួននៅពេញស្រុកហើយ ច្រៀងយួនទៅគ្រាន់បើជាង៕
អស់ពាក្យនឹងវាចារហើយ ចំពោះបទចម្រៀងសព្វថ្ងៃ! ចុងបញ្ចប់ បើមិនឡានបុក ឬ ឈឺស្លាប់ គឺសម្លាប់ខ្លួន…ដូចបង្រៀនមនុស្សពីវិធី បញ្ចប់រឿងចឹង!!!
ការលើកឡើងមកល្អ ! សូមអ្នកនិពន្ធខ្មែរភ្ញាក់រលឹកផង បើមិនភ្ញាក់រលឹក គឺប្រាកដជាមនុស្សល្ងង់ ព្រោះមិនចេះតែងថ្មី ហើយយកភាពខ្វះខាតផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច មកបិទបាំង ជាពិសេសអ្នកនិពន្ធជាមនុស្សដំបូងដែលបំផ្លាញវប្បធម៌របស់ជាតិមុនអ្នកចម្រៀង ៕
ល្បងគូទខ្យង ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តហ្នឹងប្រកាសនេះណាស់ ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតិចែករំលែកតាមបណ្តាញនានា អោយក្មេងជំនាន់ក្រោយដូចខ្ញុំបានភ្លឺភ្នែកម្តង (កុំថាខ្ញុំកំពុងតែធ្វើខ្លួនដូចអ្នកនិពន្ធសព្វថ្ងៃនេះណា ដោយយកចំលងរបស់គេទៅផ្សាយបន្ត គ្រាន់តែចង់ចែករំលែកប៉ុណ្ណោះ)។
ដូចដែលលោក គឹម ចាន់ គាត់និយាយចឹងគឺត្រូវអត់ខុសអីម៉ាតិច [...ចុងបញ្ចប់បើមិនឡានបុក ឬឈឺស្លាប់ គឺសម្លាប់ខ្លួន..] គ្រប់អ្នកនិពន្ធក្នុងផលិតកម្មគឺដូចគ្នា។
សូមលោកកំសត់ធ្វើតាមចិត្តចុះ ខ្ញុំមិនធ្វើអាជីវកម្មកម្មសិទ្ធបញ្ញាអីទេ ហើយទាំងនេះក៏ជាពាក្យពេចន៍របស់លោក គង្គប៊ុនឈឿនដែរ។
នៅស្រុកយើងខ្មែរ
លោកខែកំពុងបាំងឆ័ត្រ ហើយ
ឆ៍ត្រក៏កំពុងបាំងលោកខែដែរ …
ត្រីងៀតធ្លាប់តែប្រៃ អាឡូវត្រីងៀតទៅជាផ្អែមៗអស់ហើយ
ទំរាំអីបទចំរៀង ដែលមិនប្តូររសជាតិដែរនោះ គឺធ្វើអ្វីៗទៅ
តាមតំរូវការនៅទីផ្សារសិនហើយ ។
Pingback: ស្នាមថើបយុវវ័យ « គូទខ្យង
ក្នុងអត្ថបទនេះ ខ្ញុំអត់មានពាក្យអីនិយាយច្រើនទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បង្ហាញចំណាប់អារម្មណ៍ថា ខ្ញុំក៏ពេញចិត្តនឹងស្នាដៃ និងទេពកោសល្យរបស់លោកគង់ ប៊ុនឈឿនដែរ សង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងរៀនពីវិជ្ជាតែងនិពន្ធនេះពីគាត់ កុំឲ្យថ្ងៃក្រោយទៅមុខទៀតទៅគេថាអ្នកនិពន្ធខ្មែរចេះតែកុពីចម្លងពីគេរហូត ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាអ្នកនិពន្ធសម័យបច្ចុប្បន្នចូលចិត្តធ្វើតាមរបស់គេ តែខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឃើញស្នាដៃរបស់គាត់មួយចំនួនក៏ល្អដែរ។
Pingback: រឿងចាស់និទានថ្មី ១៩៦០ « គូទខ្យង